ประชาสัมพันธ์….

(๕ ธันวาคม ๒๕๖๓) นางสาวแพรว พิมพ์โพธิ์ รองผู้อำนวยการสำนักศิลปะและวัฒนธรรม นางดาวรุ่ง เรียนรู้ หัวหน้าสำนักงานฯ พร้อมด้วยบุคลากร เข้าร่วมงานมหกรรมศิลปวัฒนธรรมอาเซียนสัมพันธ์และการแสดงนานาชาติ ครั้งที่ ๑๐ ภายใต้หัวข้อ “ประทีปเพชร-ราชภัฏน้อมศรัทธา นบรำลึกบูชา สมเด็จพระภัทรมหาราชนวมินทร์ เทิดไท้มหาทศมินทรพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว” ระหว่างวันที่ ๕-๖ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๖๓ ณ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี ในการจัดงานครั้งนี้เป็นปีครบรอบ ๑ ทศวรรษของการจัดงานมหกรรมอาเซียนสัมพันธ์และการแสดงนานาชาติ การจัดกิจกรรมและการแสดงเชิงสร้างสรรค์ อาทิ การแสดงศิลปวัฒนธรรมจากสถาบันการศึกษา การปาถกฐาพิเศษ กิจกรรมสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ และเพื่ออนุรักษ์ ส่งเสริม ฟื้นฟู และทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรมไทย


(๒๕ พฤศจิกายน ๒๕๖๓) ผู้ช่วยศาสตราจารย์ฟ้อน เปรมพันธุ์ ผู้อำนวยการสำนักศิลปละและวัฒนธรรม พร้อมด้วยกลุ่มภาคประชาชนกลุ่มภูมิเมืองกาญจน์ ได้เข้าร่วมประชุมกับคณะอนุุกรรมาธิการด้านศิลปะและวัฒนธรรม เพื่อปรึกษาหารือ และแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยกับเรื่องการบริหารจัดการโรงงานกระดาษกาญจนบุรีให้เป็นพื้นที่สาธารณะ “ภูมิบ้าน ภูมิเมืองกาญจน์” ณ อาคารรัฐสภา (เกียกกาย) กรุงเทพมหานคร


ทางอีศาน “ไผว่าอีสานฮ้าง” : สมปอง ดวงสไว “รังสรรค์บ้านกะเหรี่ยงในมหาวิทยาลัย” กะเหรี่ยง เป็นชื่อที่คนมอญเรียกคนกะเหรี่ยงว่า กะเรียง ในที่สุดก็เป็นกะเหรี่ยงตามสำเนียงไทย กะเหรี่ยงมีอยู่ ๒ กลุ่มใหญ่ คือ กะเหรียงสะกอ กับกะเหรี่ยวโปหรือกะเหรี่ยงโผล่ว สำหรับเมืองกาญจนบุรี เป็นชาวกะเหรี่ยงโผล่ว ซึ่งมีอยู่ในท้องที่อำเภอสังขละบุรี อำเภอทองผาภูมิ อำเภอศรีสวัสดิ์ อำเภอไทรโยค อำเภอหนองปรือ และอำเภอเมือง มีประชากรไม่น้องกว่าสามหมื่นคน วิถีชีวิตวัฒนธรรมของหลากหลายพันธุ์ที่มีอยุ่ในจังหวัดกาญจนบุรีล้วนมีเสน่ห์น่าศึกษา การแลกเปลี่ยนเรียนรู้วัฒนธรรมจองแต่ละชาติพันธุ์ย่อมก่อให้เกิดความเข้าใจในวิถีชีวิตประเพณีวัฒนธรรมในท้องถิ่นของเรามากยิ่งขึ้น


บางเรื่องเล่าใน “พรานทุ่ง”  สารคดีภูมิปัญญา หากับข้าวชาวทุ่งกลางกลิ่นคุ้งน้ำ ท้องนา และรวงข้าวสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเราชาวบ้านคือการทำมาหาเลี้ยงชีพ เราพึ่งพาธรรมชาติ อาศัยทรัพยากรธรรมชาติใกล้ตัวมาเกื้อหนุน แต่ละปีเราทำนาเก็บเกี่ยวข้าวไว้กินพอเพียง เราไม่ต้องห่วงและไม่ต้องหา สิ่งที่เราต้องหาคือ “กับข้าว” สมัยฉันเด็กๆ นั้นหาไม่ยากเลย อยากกินปลาก็คว้าแหลงคลอง อยากกินนกคุ่มก็เอาตาข่ายไปดักชายละเมาะ รอไม่นานก็ได้มาแกง การใช้ชีวิตโดยอาศัย “ภูมิปัญญาพึ่งพาตนเอง” นี้ เรารับมรดกต่อกันมาจากบรรพกาล : สัจภูมิ ละออ